Mijn zoon moet in de E1.
Na een lange heerlijke zomer, is het vanavond weer voor de eerste keer
trainen. Jan is dit seizoen trainer van de E1 en behoorlijk benieuwd
hoe zijn team het zal gaan doen. Zijn spelers zijn allemaal nieuw in de
E. Vorig seizoen is het bij de F heel goed gegaan, maar dat is
natuurlijk geen garantie dat het een leeftijdsgroep hoger weer lukt.
Ze zijn behoorlijk hoog ingedeeld, maar dat is voor Jan geen probleem.
Ze hoeven voor hem niet alles te winnen. Als ze maar niet elke
wedstrijd verliezen met dikke cijfers, want daar leren de kinderen
volgens hem niets van.
Omdat de training om half zeven begint, wil Jan ruim voor zes uur bij
de vereniging zijn. Hij is altijd al ruim van te voren aanwezig, maar
omdat het vandaag de eerste keer is gaat hij extra vroeg.
Als hij de kantine binnenloopt voor het gebruikelijke kopje koffie, is
het er nog stil. Alleen de vader van Harrie staat n een hoekje wat nors
voor zich uit te staren. Jan vraagt zich af waarom de man er
is. Harrie hoeft immers vandaag niet te trainen, maar morgen pas. Het
wordt hem echter snel duidelijk wat er aan de hand is, want de man komt
gelijk naar hem toe.
'Hoi Jan, heb je even tijd?'
'Niet lang, want ik moet om half zeven trainen. Is het erg belangrijk?'
'Het gaat om Harrie. Hij zit dit seizoen in de E2 en dat vindt hij maar
niets. Volgens hem is hij minstens net zo goed als de meeste jongens
van de E1 en dat ben ik met hem eens. Het is ons ook nogal
tegengevallen dat hij geen eerlijke kans in de E1 krijgt. Als hij in de
E2 blijft, moet je er maar op rekenen dat hij bij OKB gaat spelen. Daar
komt hij namelijk wel in de E-selectie'.
'We hebben afgelopen zomer met alle E en F trainers en leiders de teams
ingedeeld en waren het er unaniem over eens, dat het voor Harrie beter
is om dit seizoen in de E2 te spelen. Hij is ten eerste wat bang en
komt ten tweede voetballend gezien duidelijk tekort ten opzichte van de
andere jongens. In de E1 zou het absoluut een verloren jaar voor hem
worden. Hij komt daar namelijk totaal niet aan voetballen toe en leert
dus ook niets.
Ik zou het dan ook heel onverstandig van u vinden om Harrie naar OKB te
doen. Hun E1 is van hetzelfde niveau als onze E2, dus daar hoeft hij
het niet voor te doen. Verder is hij hier bekend en moet hij daar alles
weer ontdekken. Al is het natuurlijk wel jullie eigen beslissing.'
'Het liefste zou hij hier blijven spelen, maar hij moet wel kansen
krijgen om zich te ontwikkelen.'
'Die krijgt hij in de E2 voldoende.'
'Dat zeggen jullie. Wij denken daar anders over en daarom gaat hij
absoluut weg als hij niet in de E1 komt. Lager spelen vindt hij niets
aan.
Dat is te ver beneden zijn niveau.
Kun je morgenavond niet even komen kijken bij de training van de E2?
Dan kun je zelf zien dat dit team niets voor hem is.'
'Ik moet hier morgenavond toch zijn, dus wil ik best even kijken.
Reken er echter niet op, dat ik Harrie morgen gelijk in de E1 neem.
Volgens ons is hij daar niet goed genoeg voor en van die mening stap ik
niet zomaar af. Mocht ik trouwens toch vinden dat Harrie te goed is
voor de E2, dan moet ik dat eerst met de rest van de trainers
overleggen. Ik kan niet zomaar iets op eigen houtje doen.'
'Maakt niet uit. Kom morgen maar kijken, dan zul je snel zien dat
jullie een fout hebben gemaakt. Hij vindt trouwens zowel zijn
medespelers als zijn trainer helemaal niet aardig. Dus ga er maar vast
van uit, dat hij in ieder geval niet in de E2 gaat spelen.'
'We praten morgen wel verder.'
Jan is de vader van Harrie inmiddels meer dan beu en loopt snel naar
buiten. Daar staan al een aantal spelertjes op hem te wachten en samen
met de jongens gaat hij naar het trainingsveld. Hoewel de training
hartstikke leuk gaat, blijft Jan een naar gevoel houden over het
gesprek wat hij voor de training heeft gehad. De man deed zijn verhaal
namelijk zo overtuigend, dat hij aan zichzelf is gaan twijfelen en daar
baalt hij behoorlijk van. Omdat hij er ook na de training mee blijft
rondlopen, besluit hij om de trainer van de E2 maar op te bellen voor
overleg. Deze man is echter heel stellig en noemt Harries vader een
zeur, die alleen maar gefrustreerd is omdat zijn zoon niet in de E1
zit.
Hij is er zo stellig van overtuigd dat ze Harrie in het juiste team
hebben ingedeeld, dat Jan zijn twijfels al snel kwijt is. Samen
besluiten ze om het jochie gewoon in de E2 te laten. In ieder geval,
zolang ze er niet echt van overtuigd zijn dat ze een fout hebben
gemaakt. Mocht hij toch zijn lidmaatschap opzeggen, dan is dat jammer.
Ze kunnen gewoon niet aan de dreigementen toegeven, want anders hebben
ze volgende week weer andere ouders op de stoep.
Als Jan de volgende avond op het voetbalveld komt, staat Harries vader
hem al op te wachten.
'Hoi. Goed dat je er bent. Man, ik heb er alles aan moeten doen om de
jongen naar het trainen te krijgen. Hij wil het voor deze ene keer
proberen en rekent erop dat je vanavond nog toezegt dat hij naar de E1
kan. Zo niet, dan denk ik dat dit zijn laatste training hier is.'
Jan knikt een keer, maar zegt verder niets. Als hij even bij de
training staat te kijken, ziet hij weer overduidelijk waarom ze Harrie
naar de E2 hebben gedaan. Het is een hele lieve jongen, maar geen
daverende voetballer. Jan ziet wel gelijk dat de jongen het prima naar
zijn zin heeft.
Ondanks dat hij nog nooit met deze jongens
gespeeld heeft, hebben ze de grootste lol samen. Het verhaal wordt
hierdoor steeds
duidelijker. Harrie heeft er geen problemen mee
dat hij in de E2 komt, maar zijn vader des te meer.
'Als ik het zo zie, heeft Harrie het heel goed naar zijn zin.'
'Ik denk dat dit schijn is. Hij doet leuk, maar inwendig baalt hij als
een stekker. Daar ken ik mijn zoon goed genoeg voor.'
'Laten we maar even afwachten tot de training afgelopen is, dan kunnen
we het hem zelf vragen.'
'Dat hoeft echt niet, want dat zie ik zo wel.'
Jan zegt niets meer, maar lacht stilletjes voor zich uit. Hij weet
zeker
dat de man er helemaal naast zit. Er zal echter snel duidelijkheid
komen, want de training is afgelopen en de kinderen komen naar de kant.
De verwachtingen van Jan komen volledig uit. Harrie zorgt namelijk heel
duidelijk voor een oplossing van het probleem. Hij komt stralend van
het veld en zijn woorden
laten niets te raden over.
'Leuk team Pa. Veel leuker dan de F van vorig jaar. De trainer is ook
aardig. Zaterdag spelen we om tien uur thuis. Je komt toch wel kijken
hè?'
Zonder iets te zeggen en met een blik starend in de verte, loopt de man
met de arm om zijn zoon heen naar de uitgang van het complex.
Terug
|
|
Home Getrouwd met voetbal In de Wissel
