Mijn eerste echte kennismaking met schrijven, die mij is bijgebleven, was tijdens mijn MAVO examen. Tot mijn grote geluk, ging één van de keuzeonderwerpen voor het opstel Nederlands over voetbal. Omdat dit toen al mijn grote passie was, had ik voldoende stof om te schrijven. Het verhaal zal verder ook goed in elkaar hebben gezeten, want het resultaat was een acht op mijn eindlijst. Iets waar ik na 32 jaar, nog steeds erg trots op ben. Toen dacht ik er echter geen moment aan, om "iets" met schrijven te gaan doen.

Ik was 17 toen ik "klaar" was met school en ging werken. Mijn vrije tijd ging op, aan het vrijwilligerswerk bij mijn voetbalvereniging. Hier schreef ik wel eens verslagen voor het clubblad, maar ondanks de positieve reacties die ik hierop kreeg, dacht ik er nog steeds niet aan om echt te gaan schrijven.
Toen ik wat ouder werd, begon ik wel steeds meer na te denken over mijn dromerige karakter. Ik bleek niet de persoon te zijn, die ging voor een mooie carrière en een fors salaris. Iets betekenen voor andere mensen trok me veel meer. Steeds vaker betrapte ik mezelf er op, te leven in een fantasiewereld, afgezonderd van de werkelijkheid.

In de periode dat ik jeugdvoorzitter van mijn voetbalvereniging was, begon ik te ontdekken dat ik iets voor mijn omgeving kon betekenen. Ik merkte dat ik met woorden tot de mensen door kon dringen en ze zo vaak kon helpen. Dit zorgde regelmatig voor een blij en waardevol gevoel.

Door wat tegenslagen in mijn leven, ging ik nog meer nadenken over mezelf. Ik kreeg steeds vaker het gevoel, op de één of andere manier "anders" te zijn dan mijn omgeving.
De dag dat ik op Internet las over een schrijfcursus, veranderde eigenlijk mijn hele leven. Ik begon ermee en voelde me gelijk als een vis in het water. Nu pas begreep ik, dat het schrijven altijd in me heeft gezeten, maar dat ik het ( te ) lang weggedrukt heb.
Omdat voetbal, vanaf dat ik kind was, altijd mijn enige grote hobby is geweest, was de keuze waarover ik ging schrijven snel gemaakt.

Mijn debuutroman "Getrouwd met voetbal" is echter geen traditioneel voetbalboek geworden, maar een verhaal over, zoals ik het noem, de binnenkant van het voetbal. Persoonlijk heb ik door het voetbal veel waardevolle dingen meegemaakt, die ik nooit meer vergeet. Ik ken echter ook de keerzijde van de medaille. Alleen maar aan voetbal denken en verder alles vergeten, kan het begin van veel ellende zijn. Zowel de mooie als de nare dingen wil ik graag met u delen.