Die vier woorden.

Het is weer zaterdag,
en kleine Jantje is niet blij.
Vandaag is het de wedstrijddag.
Hij moet straks weer in de wei.
Pappa zal ook dit keer komen kijken
en dat doet het kereltje veel verdriet.
Het zal namelijk weer heel snel blijken,
dat zijn vader niet van hem geniet.
Hoe goed het ventje zijn best ook doet,
om een keer die vier woorden te horen.
Nooit, nee echt nooit doet hij iets goed.
Het enige wat pa doet, is hem de grond in boren.
Jantje heeft er al heel vaak stilletjes om moeten huilen
en hoopt nog steeds dat het ooit veranderen zal.
Hij zou er alles wel voor willen inruilen,
om ook eens goed te zijn met voetbal.
Dan zal zijn vader hem immers ook eens roemen
en eindelijk zeggen: 'Jantje, je was goed'.
Misschien hem zelfs een goede speler noemen
en niet meer zeggen dat hij er mee stoppen moet.
Want ondanks dat hij nog nooit de ster is geweest
en alleen maar hoort wat hij heeft fout gedaan,
vindt hij voetbal wel een feest.
Ondanks alles wat zijn vader hem al die tijd heeft aangedaan.
Hij hoopt dan ook nog steeds op die ene wedstrijd,
zonder zijn vader langs de lijn.
Dan is hij namelijk eindelijk bevrijd
en wordt het voor hem waarschijnlijk ook eens fijn.

Terug