voetbalromans van henk doppenberg
Voetbalromans          Voetbalverhalen          Gratis          Contact          Ons hondje Jacky
Voetbal, mijn lust en mijn leven

eerst gezin en dan voetbalIk ben in 1961 geboren op nog geen vijf minuten lopen afstand van het voetbalveld. De eerste jaren merkte ik daar nog niets van, maar dat werd al snel anders. Toen ik een jaar of vijf, zes was, mocht ik namelijk met mijn broer en zus mee naar de club en was ik verkocht. Op mijn tiende (eerder mocht toen nog niet) ging ik voetballen, maar dat was geen succes. In 1978 stopte ik er daarom weer mee en werd ik jeugdleider. Dat heb ik een  aantal jaar gedaan, waarna ik jeugdbestuurslid werd en allerlei dingen in de organisatie ging doen. Dit doe ik nu (40 jaar later) nog steeds, zodat ik mezelf zonder overdrijven iemand met ervaring mag noemen.

Natuurlijk heb ik in al die jaren heel veel gezien, gehoord en meegemaakt. Een deel
Herhaling, een voetbalroman uit de praktijkdaarvan ben ik vergeten, maar ik heb ook het nodige onthouden en daar schrijf ik over. Al beschrijf ik geen waargebeurde verhalen  en ook niet over bestaande mensen. Het is echter wel zo, dat velen zichzelf of anderen in mijn werk denken te herkennen en natuurlijk voel ik dat als een compliment. Er wordt me tot slot regelmatig gevraagd of mijn romans en verhalen autobiografisch zijn, maar dat is niet zo. Ik ben wel jaren 'Getrouwd met voetbal' geweest, maar heb gelukkig op tijd ingezien dat er nog meer op de wereld is.

In de wissel, over doorzetters en sportmensenDe rode draad in mijn romans is dat veel mensen het voetbal tegenwoordig veel te belangrijk maken. De groep ouders die in hun kind de nieuwe Messi of Lieke Martens ziet, wordt namelijk steeds groter. Op zich is dat niet erg, want ambitie en het beste uit jezelf willen halen, zijn geen verkeerde eigenschappen. Goed kunnen voetballen, maakt iemand echter geen ander of beter mens en dat vergeet men helaas te vaak.

Een kind dat goed kan voetballen, moet dus niet voorgetrokken worden ten opzichte van zijn of haar minder getalenteerde broertje of zusje. Verder is het heel normaal dat ouders trots zijn op hun kind, maar het is fout dat velen dit overdrijven. Tot slot noem ik nog de volwassenen die bijna uitsluitend voor het voetbal leven en rest (relatie, werk) op een verre tweede plaats zetten.

Het bovenstaande leidt regelmatig tot vervelende en soms zelfs traumatische ervaringen. Daarom is het heel goed, om er af en toe eens over na te denken hoe u met uw favoriete sport/hobby bezig bent. Ik had dat zelf beter iets eerder in mijn leven kunnen doen, maar gedane zaken nemen helaas geen keer.